दिन झन-झन् बिक्षिप्त बन्दै थियो । मनमा उनको याद् सिबाय केहि थिएन । निद्राले त आखबाट बसाईसरिसकेको थियो । दिन त जसोतसो काट्थे तर रात कटाउने साथि आसु मात्रै थियो आसुले सिरानि भिजायरै सारा रात कट्थे । मोबाइलको घण्टि बज्नसाथ उनको याद झन बल्झिएर आउथ्यो । आउने प्रत्येक् कलमा उनैको बोलि चाहान्थ्यो मनले । तर उनको नाम लेखेको कल आयन । अहँ आउदै आएन ।
आजकल मेरो दिनचार्य पुरै फेरिएको थियो साथिहरुसितको साथ छुटेको महिनौ भैसकेको थियो । मनिस को आगमन र बोलि सुन्दा पनि रिसको पारो चढेर ह्वात्तै माथि पुग्थ्यो । मेरो यो पारा देखेर मेरो साथि ऐन निकै चिन्तित बनेको थियो दिनउ जसो फोन गर्थ्यो उसले, घुम्न जाने फिल्म हेर्ने जाने कुरा गर्थ्यो तर म बाहान बनएरै टार्थे उसलाई ।
एकदिन उ मेरै रुममा आएर कराउन थाल्यो यदि मलाई बचपन देखिको साथि ठान्छस भने मसङ्ग हिड नत्र मसङ्ग कुनै सम्बन्ध छैन भन । उसको यो कुराले मलाई तर्सायो म नचाहेरै भएपनि सहमति जनाए । उसले मलाई घुमाउनको लागि सहर्सथारा लियर गयो त्यहा हम्रा अरु साथिहरु पनि रहेछन नरेस अमोल र समिर पनि । ऐन सँग ति सथिको परिचय मैले नै गराएको थिय दोस्रो बर्ष चल्दै गर्दा ऐन भने मन्यजमेन्ट पढ्थ्यो । सथिहरुसँगको त्यो बसाईले अलिकति सहज भयो त्यो दिन कम्सेकम् उसको याद त्यति आएन म अलिकति एकोहोरिएको थाहा पाउनसाथ साथिहरु बाहाना बनाईहाल्थे हसाउने । त्यस रात अलि सजिलै सुते जस्तो आफुलाइ अनुभब भयो । हाम्रो भेटघाटको क्रम फेरि बाख्लियो, साझ्मा चोकको पसलमा बसेर चिया पिउने क्रम फेरि सुरु भयो ।
यसै बिचमा उसको खबर बुझ्न उसका सबै साथिलाई कल गरे । नबिना, सरिता, अन्जलि, मनिसा कोइ बाँकि राखेन तर उनिहरुको जवाफ नि उस्तै थियो हाम्रो फोन नि उठाउदिन नत उसले नै गर्छे छुटेपछि । म सोच्थे उ कसरि एक्लिएर बाच्न सक्छे म सगँ रिसाए पनि उसका सथिसित त कन्ट्याक्टमा हुनुपर्ने । पिडैपिडाका बिच दिन ब्यथित हुदै गए । समयले उसको याद्को घाउ बिस्तारै पुर्न थाल्दै थियो । म पनि आफ्न दैनिक् कममा फर्कने थाले नतिजा आयो प्रथम श्रेणिमा उतिर्ण पनि भएछु ।
घरबाट जागिर खोज्नको लागि प्रेसर आउन थाल्यो ।धेरै ठाउको कोसिस पछि एक ठाउमा जगिर को लागि अफर आयो । मन निकै खुसि भयो । घरमा फोन गरेर सुनाय, बुबा जागिरको लागि कम्युनिटि सपोर्ट ग्रुप भन्ने NGO बाट फोन आयो, भोलि पोखरा जानुपर्ने भयो अन्तर्बार्ताको लागि ।भोलिपल्ट लागे पोखरा तिर मेरो साथि समिर उतै थियो । उसकै रूममा बस्ने कुरा भयो। निकै रमाईलो भयो त्यो साझ हामि लेखसाईडमा थियो, साचिकैको फरक अनुभुति छुट्टै किसिमको आनन्द त्यो साझको, लाईभ म्युजिक सङ्ग रमाउनुको । बारमै हुँदा फेरि उसको कमिको आवस भयो, उसको साथ त्यहा भएको भए त्यो साझ अझ स्वर्णिम हुन्त्यो होला तर के गर्नु उ निस्ठुरि बनेर म बाट टाढा बनिसकेकि थिई । मन बुझाउने कोसिस गरे ।
साथिले बाटोमा फर्कदै गर्दा भन्यो तलाइ बिच-बिचमा भावना को यादले झस्कायो है । मैले टाउको मात्रै हल्लाय ।
अर्को दिन अन्तर्वार्ता थियो । मनमा अलि अलि डर पनि थियो । लागे कम्युनिटि सपोर्ट ग्रुप्को अफिस नयाबटो तिर । अन्तर्बार्ता सफल भयो, जागिर बाग्लुङ्मै हुने भयो । म मुस्कान सहित बाहिरिय । पहिलो फोन बुबालाई नै गरे तर मन त यो कुरा सुनाउने अरुलाई नै थियो । तर बिबस थिए म सम्झेरै मात्र चित्त बुझाउन । त्यो रात झन् मस्ति मै बित्यो पुरानै ठाउ लेखसाईड अनि साथि समिर ।
एकदिन उ मेरै रुममा आएर कराउन थाल्यो यदि मलाई बचपन देखिको साथि ठान्छस भने मसङ्ग हिड नत्र मसङ्ग कुनै सम्बन्ध छैन भन । उसको यो कुराले मलाई तर्सायो म नचाहेरै भएपनि सहमति जनाए । उसले मलाई घुमाउनको लागि सहर्सथारा लियर गयो त्यहा हम्रा अरु साथिहरु पनि रहेछन नरेस अमोल र समिर पनि । ऐन सँग ति सथिको परिचय मैले नै गराएको थिय दोस्रो बर्ष चल्दै गर्दा ऐन भने मन्यजमेन्ट पढ्थ्यो । सथिहरुसँगको त्यो बसाईले अलिकति सहज भयो त्यो दिन कम्सेकम् उसको याद त्यति आएन म अलिकति एकोहोरिएको थाहा पाउनसाथ साथिहरु बाहाना बनाईहाल्थे हसाउने । त्यस रात अलि सजिलै सुते जस्तो आफुलाइ अनुभब भयो । हाम्रो भेटघाटको क्रम फेरि बाख्लियो, साझ्मा चोकको पसलमा बसेर चिया पिउने क्रम फेरि सुरु भयो ।
यसै बिचमा उसको खबर बुझ्न उसका सबै साथिलाई कल गरे । नबिना, सरिता, अन्जलि, मनिसा कोइ बाँकि राखेन तर उनिहरुको जवाफ नि उस्तै थियो हाम्रो फोन नि उठाउदिन नत उसले नै गर्छे छुटेपछि । म सोच्थे उ कसरि एक्लिएर बाच्न सक्छे म सगँ रिसाए पनि उसका सथिसित त कन्ट्याक्टमा हुनुपर्ने । पिडैपिडाका बिच दिन ब्यथित हुदै गए । समयले उसको याद्को घाउ बिस्तारै पुर्न थाल्दै थियो । म पनि आफ्न दैनिक् कममा फर्कने थाले नतिजा आयो प्रथम श्रेणिमा उतिर्ण पनि भएछु ।
घरबाट जागिर खोज्नको लागि प्रेसर आउन थाल्यो ।धेरै ठाउको कोसिस पछि एक ठाउमा जगिर को लागि अफर आयो । मन निकै खुसि भयो । घरमा फोन गरेर सुनाय, बुबा जागिरको लागि कम्युनिटि सपोर्ट ग्रुप भन्ने NGO बाट फोन आयो, भोलि पोखरा जानुपर्ने भयो अन्तर्बार्ताको लागि ।भोलिपल्ट लागे पोखरा तिर मेरो साथि समिर उतै थियो । उसकै रूममा बस्ने कुरा भयो। निकै रमाईलो भयो त्यो साझ हामि लेखसाईडमा थियो, साचिकैको फरक अनुभुति छुट्टै किसिमको आनन्द त्यो साझको, लाईभ म्युजिक सङ्ग रमाउनुको । बारमै हुँदा फेरि उसको कमिको आवस भयो, उसको साथ त्यहा भएको भए त्यो साझ अझ स्वर्णिम हुन्त्यो होला तर के गर्नु उ निस्ठुरि बनेर म बाट टाढा बनिसकेकि थिई । मन बुझाउने कोसिस गरे ।
साथिले बाटोमा फर्कदै गर्दा भन्यो तलाइ बिच-बिचमा भावना को यादले झस्कायो है । मैले टाउको मात्रै हल्लाय ।
अर्को दिन अन्तर्वार्ता थियो । मनमा अलि अलि डर पनि थियो । लागे कम्युनिटि सपोर्ट ग्रुप्को अफिस नयाबटो तिर । अन्तर्बार्ता सफल भयो, जागिर बाग्लुङ्मै हुने भयो । म मुस्कान सहित बाहिरिय । पहिलो फोन बुबालाई नै गरे तर मन त यो कुरा सुनाउने अरुलाई नै थियो । तर बिबस थिए म सम्झेरै मात्र चित्त बुझाउन । त्यो रात झन् मस्ति मै बित्यो पुरानै ठाउ लेखसाईड अनि साथि समिर ।
