निमोठिएको गुलाफ

मङ्सिर महिना भर्खर झरिका दिन पार गर्दै चिसोले स्वागत गर्दै गरेको महिना यसै सँगै सुरु हुन लगेको मेरो जिबनको नौलो अध्याय । भर्खर स्कुले पढाई सकेर कलेज जिबन् सुरु गर्दै थिय म । स्वास्थ्य मेरो पहिलो रोजाई अनि त्यसैलाई सफल् बनाउन सुरु गर्न लगेको मेरो अध्यान एच ए । कलेजको पहिलो दिन् थियो म अलि ढिलो उठ्न पुगेछु मङसिरे जाडोले होकि कलास ६ बजे सुरु हुन्थ्यो म बिउजिदै त्यो भन्द ५ मिनेट समय ज्यादा भैसकेको थियो जाडोले बिस्तारा छोड्ने मन् नहुद नहुदै पनि म हतारियर उठे र फ्रेश हुन लागे । कलेज जाने क्रममा ममा छुट्टै किसिमको डर पैदा भयो पहिलो कलस, म झण्डै आधा घण्टा ढिलो जादै थिय ।
कलेज भित्र छिरे सिधै नोटिस बोर्डतिर हेरे हाम्रो कलास डि ब्लकको ३ नं रुममा चल्दै रहेछ । अरु वास्ता नगरि म सिधै कलास तिर लागे । मेरो आगमनले कोठाको एकाग्रता भंग हुन पुग्यो । म डराउदै भित्र छिरे र अन्तिम बेन्च तिर लागे। पहिलो दिनमै डा संयोग पौडेल सरले Anatomy को कलास लिदै हुनुहुदो रहेछ् भर्खर परिचय सकेर, म नजिकैको साथि भन्दै थियो । उसको नाम समिर् रहेछ, समिर शर्मा घर म्यग्दि रहेछ उ सँगको छोटो परिचय भयो। मेरो कलासका अरु साथिसङ परिचय भको थिएन ।
एकैछिनमै मेरो नजर अर्को तर्फको अन्तिम बेन्चतिर पर्न गयो एउटि निकै सुन्दर केटि बसिरहेकि थिइ । उसले पहेलो कुर्था लगएकि थिइ, आँखाम बाक्लै गाजल लगायकि, उसका आँखा निकै नसालु देखिन्थे । मेरो नजर उसँगै जोडले ठोकिन पुगे मनमा छुट्टै कतुहलता महसुस् हुन थाल्यो । मेरो ध्यान anatomy कलास भन्दा उतिर नै गयो । घडिमा सात बज्नासाथ घण्टि पनि बज्यो पिरियड सकिएको जनाउदै सर आजको कलास सकियो भन्दै हजिर उतर्ना थाल्नु भयो यो सँगै मनमा एउटा नौलो आस पलायो । उसको नाम सुन्ने । तर म जति खुसि थिय त्यति नै दुखि बने कारण सरले नाम होइना रोल नं अनुसार बोलाउन थल्नुभो मेरो रोल नं ५ रहेछ फेरि मेरो ध्यान उतिरै गयो उसको रोल नं रहेछ १३ । उ चुलबुले भयपनि बेला बेला मा तर्फ हेरिरहन्थी अनि म उसको नजरबाट भागि आगादि हेरेको नाटक गर्थे ।
पिरियड ग्यापको समयम मेरो थप् २ जना साथिसित परिचय भयो एउटाको नाम नरेश रहेछ उ हुम्लाको थियो अनि अर्को चै अमोल उ नेपालगन्जको थियो । यो सँगै हम्रो ४ जनाको छुट्टै समुह बन्यो । साथि त्यस्तो नाता जो बन्न कुनै चिजको आवास्यकता पर्दैन । नियमित कलास चल्दै गए । समय छुट्टियो ब्रेकको लागि हामि ४ जना जुन भर्खरैको दौतरि थियो लाग्यौ खाजा खान क्यन्टिन तर्फ । सबै कलासको ब्रेक टाइम जुधेर होला क्यान्टिन खचाखच भरिएको थियो कुनाम एउटा टेबल खलि थियो त्यो पनि ३ जना मात्रै बस्न मिल्ने हामि त्यतै लाग्यौ । ३ जना साथिहरु पालै पालो बस्दै गए , अभाब म मा खड्कियो । तल हेर्ने बित्तिकै मेरो नजर फेरि उसित ठोक्किन पुगे । जो पहेलो कुर्ताम थिई, अन्तिम बेन्चमा । कतैबाट मधुर अवाज आयो बस्नुस भन्दै, मेरो उतिर रहेको एकाग्रता भङ्ग भयो । त्यो आवाज् उसैको थियो जसलाई मा बिहान् देखि पछ्याईरहेको थिए । मैले बल्ल ख्याल् गर्न भ्याय एक जना बस्ने ठाउ खालि रहेछ । मलाइ त्याहा बस्न अलि सङ्कोच लाग्यो । हिम्मत गरेरै बसे । हामि खजा खानै तल्लिन भयौ, मनमनै सोचे म भाग्यमानि नै रहेछु मनेले छोएको उनि, उनिसङगै खाजा खादै म तर अपरिचित ।
मेरो मनभित्रको एउटा कौतुहलताको अझै निराकरण भएको थिएन उनिसँग परिचित पात्र बन्ने? यतिकैमा मेरो सामुन्नेबट उनि बिलय भईन । नाजवाफ मेरो मनलाइ लिएर नै छुट्टिनुपर्ने बेला भयो । म सिधै आफ्नो कोठातिर लागे, रामरेखा । मन निकै चन्चल बन्यो यस्तो लाग्यो उसको त्यो चुलबुले बानि मैमा समाहित भयो एकै नजरमै बिना चिनजान । दिन र रात उसकै कल्पना मा बित्यो । मनमा उसङ्ग जोडिने तारङ्ग लिएरै सुते । बिहान ४ बजे नै निद्रले आखाको सामिप्य छोड्यो केहि समय छटपटिमै बित्यो , तायार भैइ लागे कलेज तर्फ ।
सँयोग भनौ या के भनौ मेरो भेट उनै सङ्ग भयो दुरसन्चार रोड्मा । उनि हिजोकै पैरनमा थिईन । मनमा नानाथरि कुराले भुईचालो निम्त्यायो । मेरो लागि उनिसङ्ग परिचित हुने सुनौलो अवसर थियो, त्योभन्दा बढि डर पनि । हिम्मत् गरेरै त्यो सम्बाद बिहिनतालाई तोड्न खोजे,